Vrijgraven
Een spel loopt vast wanneer een basisstapel wacht op een kaart waar zes andere op liggen. Al het andere op de tafel is een omweg tot die kaart vrijkomt.
Tel voordat je zet
Zoek aan het begin elke aas en tel de kaarten erboven. Een aas onder één kaart is niets; een aas onder zes is de vorm van het hele spel. De kaarten erbovenop moeten ergens heen, en elke plek kost je ruimte die je liever houdt.
Vrijmaken is de bedoeling
Een zet die een kaart op een nuttige plek legt en een kaart vrijmaakt die dan ergens heen kan, is twee zetten waard die alleen de tafel opruimen. Als de hint zegt dat een zet een bepaalde kaart vrijmaakt, is dat wat hij heeft gezien.
Tweeën tellen net zo zwaar als azen
Een aas met zijn twee diep begraven is nauwelijks beter dan geen aas. Basisstapels schuiven op in het tempo van de laagste kaart die nog vastzit, dus graaf naar het paar.
Het begin van een spel lezen
Zoek voor je eerste zet alle vier de azen en tel wat er op elke aas ligt. Begin met de minst diep begraven aas, tenzij je daarvoor twee vrije cellen tegelijk moet vullen. Een aas op zijn basisstapel maakt ruimte voor zijn twee, en de twee voor zijn drie — één vroege aas verdient de cellen die hij kostte vaak terug.
Op een echte tafel: spel 1
Dit is het begin van spel 1, precies zoals de tafel het tekent. De doorgetrokken rand markeert de kaart die de eerste hint verplaatst; een gestippelde rand markeert de kaart waar hij naartoe werkt.
Op de tafel leest deze zo: Je graaft naar A♣: een basisstapel wacht erop, en er lagen kaarten bovenop: 2.
Aan het begin van spel 1 ligt A♣ begraven; kaarten erbovenop: 2. De eerste hint verplaatst 3♦ van die stapel naar een vrije cel, zodat er één kaart minder tussen de aas en zijn basisstapel ligt. Dat kost een cel — de limiet zakt van 5 naar 4 — en de solver speelt de zet toch als eerste, omdat de rest van het spel op die aas wacht.
Spel 1 spelen. Het is de eerste hint van het spel.