Wolne komórki
Karta w wolnej komórce nic dla ciebie nie robi, dopóki z niej nie wyjdzie. Co gorsza, zmniejsza o połowę to, co możesz przenieść: każda zajęta komórka odejmuje jeden od części (1 + wolne komórki) limitu.
Kiedy odłożyć kartę
Odłóż kartę, gdy odsłania to coś, czego potrzebujesz od razu — asa albo kartę, dzięki której sekwencja gdzieś wyląduje. Odkładanie, żeby odwlec decyzję, to sposób, w jaki kończą się rozdania: cztery odłożone karty i brak planu to najczęstsza przegrana pozycja w tej grze.
Odzyskiwanie ich
Szukaj miejsca dla odłożonej karty co kilka ruchów, nie dopiero wtedy, gdy zabraknie miejsca. Podpowiedź na stole sama to wskazuje, bo opróżnienie komórki jest często warte więcej niż ruch na kolumnach, który właśnie miałeś zrobić.
Ile ich naprawdę potrzebujesz
Większość rozdań da się skończyć dwiema komórkami lub mniej; potrzeba wszystkich czterech to znak trudnego stołu, a nie złej gry. Ta miara — najmniejsza liczba komórek, z jaką da się rozwiązać rozdanie — to najuczciwsza ocena trudności, jaką ma FreeCell.
Szybki test, zanim odłożysz
Zapytaj, na co czeka odłożona karta. Jeśli umiesz wskazać kartę, która pozwoli jej wyjść — czarną ósemkę dla czerwonej siódemki albo kartę, po której ona sama pójdzie na swój stos docelowy — odłóż ją. Jeśli nie umiesz, komórka najpewniej zostanie zajęta do końca gry.
Na prawdziwym stole: rozdanie 1
To rozdanie 1 dokładnie tak, jak rysuje je stół. Użyte podpowiedzi: 17. Ciągła ramka oznacza kartę, którą przeniesie następna podpowiedź; przerywana — kartę, do której podpowiedź zmierza.
Na stole brzmi to tak: To zwalnia komórkę. Kart naraz: teraz 4, wcześniej 2.
Podpowiedź zdejmuje kartę 4♣ z wolnej komórki i kładzie ją na kolumnie. Jedna komórka się zwalnia, a limit rośnie z 2 do 4 — nie o jeden, tylko dwukrotnie, bo na stole jest już pusta kolumna. Każda pusta kolumna mnoży to, ile jest warta otwarta komórka.
Zagraj rozdanie 1. Otwórz je i naciskaj Podpowiedź, aż dojdziesz do tego miejsca. Potrzebne naciśnięcia: 17.